Alice

Ze zaten in de trein en keken elkaar niet aan. Elk bezig met zijn eigen bezigheid. Het deed een ongemakkelijk gevoel ontstaan in Alice' buik. Dit was niet zoals het hoorde te zijn. Zij en haar jongere zusje hadden altijd een goede band gehad. Jarenlang waren ze niet uit elkaar te slaan. Altijd hadden ze elkaar iets te vertellen, maar nu... die kille stilte.
Alice sloeg haar ogen op en keek naar haar zusje tegenover haar. Die zat met haar neus in een dik boek. Alice herkende het boek. Ze had hetzelfde boek een aantal maanden geleden gelezen en haar zusje aangeraden. Toen ging alles nog goed. Toen waren er nog geen plannen.
"Vind je het een mooi boek?", vroeg Alice.
Haar zusje keek op. Ze wierp haar een redelijk vernietigende blik toe. "Mja, valt wel mee. Ik had er meer van verwacht." Ze zuchtte en las verder. Terug die kille stilte.

Alice keek naar buiten. Het landschap gleed voorbij. De regen viel op de ruit. Het was alsof het weer huilde in haar plaats. Ze keek terug naar haar zusje dat nog steeds geconcentreerd met het boek bezig was.
"Nell, ik moet je wat vragen."
Nell zuchtte en keek terug op. "Wat dan?"
Alice aarzelde. Zou ze haar gedachten, haar gevoelens ter sprake brengen. Het deed pijn om dat te denken. Een paar maanden geleden had ze zeker gewoon haar probleem ter sprake gebracht. "Nou," begon ze, "er zijn een paar dingen die ik met jou wil bespreken."
Nell keek haar uitdagend aan. Laat maar komen, stond er in haar ogen te lezen. Mij doe je toch niets meer.
"Ik vraag me af wat er is gebeurd tussen ons dat we zo kil tegen elkaar doen."
"Het ligt alleszins niet aan mij," antwoordde Nell.
"Maar..."
Nell legde haar boek neer op haar schoot. "Niet te maren, Alice. Je weet goed genoeg waarom het mis loopt."
"Vertel het mij dan, want ik weet het echt niet!" Alice was bijna wanhopig. Ze wilde zo graag dat het terug was zoals hiervoor. Voor de plannen.
"Wel, als je het dan echt zelf niet ziet. Alice, jij bent er gewoon niet meer voor mij! Altijd ben je weer bezig met dat stomme huis van jou! En met jouw verloofde en jouw toekomst en... Maar voor mij is er geen plaats meer in jouw nieuwe leven."
Alice slikte. Dit had ze niet zien aankomen. Of toch... Ze had het zelf heel jammer gevonden dat ze het zo druk had en minder tijd kreeg om met Nell gekke dingen te doen zoals vroeger. Maar zij had gehoopt dat het na de verhuis allemaal weer bij zou trekken.
"Ik heb wel tijd voor jou, Nell. Als je problemen hebt of je wilt mij wat vertellen dan ben ik er nog steeds voor jou!"
"Daar lijkt het alleszins niet op. Zeg nou zelf Alice. Wanneer heb ik de laatste keer echt met jou gepraat? Wanneer heb je mij nog eens gevraagd hoe het met mij ging? Wanneer heb je nog eens echt tijd gemaakt voor mij?"
Alice dacht na. "Nell, ik vraag altijd hoe het met jou gaat als ik terug thuis kom. Jij zegt altijd dat alles goed is. Ik heb heus wel tijd voor je als je maar zou zeggen dat je me wilt spreken. Het is inderdaad niet meer zo dat ik veel thuis ben en zomaar ter beschikking sta van iedereen, maar dat wil toch niet zeggen dat ik niet meer met jou wil praten?"
Nell keek haar kwaad aan. "Je snapt het echt niet hè, Alice. Mama zegt het ook. Vroeger konden we allemaal bij jou terecht. Je hielp ons zoveel! Maar sinds die verloofde van jou erbij is gekomen, hebben we je geen seconde voor ons meer. Hij is er altijd bij."
Alice schrok. Dus dat was het probleem! Maar mocht ze dan niet iemand hebben die van haar hield? Die om haar gaf? Die bij haar wilde zijn, met haar zijn leven delen? Mocht ze geen eigen leven opbouwen? Ze probeerde het stilletjes naar voren te brengen.
Nell keek haar nog nijdiger aan. "En dat hoort er allemaal bij zeker. Dat jij ons in de steek laat? Nou, ga je gang maar. Leef je eigen leven. Mij intereseert het allemaal niet meer." Ze nam haar boek op en las verder.
Alice zat als versteend op de bank. De adem stokte in haar keel en het was alsof een heleboel zekerheden uit haar handen gleden. Haar familie, haar eigen familie waar ze zoveel voor gedaan had, die ze zoveel had gegeven ... gunde haar de vrijheid niet.