Overal waar je gaat krijg je kritiek op je bord. Vooral op school is kritiek een manier om je aan het nadenken te zetten en om je te laten leren. Echter, daar begint het probleem met kritiek. Leraren geven vaak zo'n negatieve kritiek dat mensen hun hele leven afkeer hebben van een kritisch persoon.
Zelf ben ik een 'liefhebber' van opbouwende kritiek, maar het is al meer dan een keer gebeurd dat ik daarvoor een rekening krijg. En wel deze: je moet niet vallen over kleine details; het is de inhoud die telt; waar jij allemaal over gaat zagen enzovoorts enzoverder...
Kunnen mensen in onze samenleving dan gewoon niet meer omgaan met kritiek of is kritiek gewoon zo'n negatief woord geworden dat men denkt dat je hen gaat afbreken tot op de grond?
Om te beginnen maak ik zelf onderscheid tussen een aantal soorten 'kritiek'.
Je hebt de gewone positieve commentaar. Het enige wat je te horen krijgt is dat het goed is. Dat je zo'n mooi werk hebt geleverd. Dat alles perfect in orde is. Maar waarom is het goed? Geen commentaar.
Je hebt ook negatieve commentaar. Die is hetzelfde als de positieve, met het verschil dat je hier alleen maar te horen krijgt dat het niet goed is; hun smaak niet is of erger. Waarom? Daar mag je naar raden.
Opbouwende kritiek zijn zowel positieve of negatieve opmerkingen waar de persoon aan wie je de kritiek geeft tenminste iets mee is. Je zegt WAAROM het goed of slecht is en geeft tips of extra motivatie om het te verbeteren. Zo kan je groeien in hetgeen je aan het doen bent.
Als laatste heb je natuurlijk ook de negatieve of afbrekende kritiek. Dat is gewoon het werk en de persoon tot op de grond afbreken en er geen stukje van over laten. Vele mensen denken dat dit 'kritiek' is.
Ik kan bijna niet zonder kritiek of zelf iets bekijken zonder er kritiek op te geven. Het liefste geef ik opbouwende kritiek, zodat mensen er tenminste iets mee zijn, maar zijn mensen ook werkelijk iets met opbouwende kritiek als ze er niet voor open staan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten