Wat morgen zal brengen

'Op trillende benen stond hij voor de grote man die zijn vader was. Hij was het beu. Het moest stoppen, voor eens en altijd. En dat zou hij hem duidelijk maken. Zijn keel was droog en het zweet barste hem uit. Het gezicht van zijn vader veranderde van die verbaasde uitdrukking naar een onweerswolk.
“Je raakt moeder met geen vinger meer aan!” zei hij met een trillende stem.
De man, die zijn vader was, grijnsde en hief zijn hand op. De klap kwam hard aan en was het begin van de vele die zouden volgen.'
Tien jaar later loopt diezelfde jongeman de school uit met een diploma op zak en een hele toekomst voor zich. Hij wordt een geweldige medewerker in een opvangcentrum voor mishandelde vrouwen.

'De regen stroomde over haar gezicht. Ze hoopte dat hij de handen die ze op haar hele lijf voelde kon wegspoelen. Het zware gevoel in haar hoofd, de tranen op haar wangen, de pijn over heel haar lijf, de krop in haar keel. Geen woorden konden beschrijven wat ze voelde op dat moment. Alsof het nooit op zou houden. Alsof het leven haar niets meer te bieden had. Ze wilde weg, weg van deze wereld en alle gevoelens die haar achtervolgden. De regen bood geen uitkomst. Ze voelde amper de kou op haar lijf. Ze zonk neer op haar knieën en wenste dat ze niet meer door hoefde te gaan.'
Op dit moment zit ditzelfde meisje in Japan. Ze werkt haar studies af door te werken in de cultuur en met de taal waar ze over studeerde. Haar vriend zit tegenover haar in een geweldig restaurantje. Ze plannen om over een jaartje te gaan trouwen.

'De walm van bier sloeg in haar gezicht.
“Kan je dan helemaal niets?” schreeuwde haar vader, “Ik heb je met handen en voeten uitgelegd dat ik eten wil als ik thuis kom! En nog staat er hier niets op tafel!”
Snel liep ze de keuken in en ging achter het fornuis staan. Een schuchtere blik op de klok. Het was half twaalf…'
Met opgeheven hoofd loopt ze nu door de straten. Aan haar ene arm een kleutertje. Aan de andere haar knappe man. Ze geniet van de zon en haar vrijheid. Ze geniet van het leven.

'De kerels stonden om hem heen. Ze grijnsden. Precies waar ze hem wilden hebben. Daar waar geen volwassene het zag.
“Zo minkukel, waar denk jij heen te gaan?”
Geen geld, geen geld, geen geld, bonsde het door zijn hoofd. De eerste klap kwam helemaal niet onverwachts. Hij liet zich vallen en liet alles over zich heen gaan. Dit was de beste manier om van hen af te komen. Hij haatte ze. Hij haatte ze uit de grond van zijn hart.'
Geen mens zou hem nu nog herkennen, dat bleke, bange jongetje uit de derde klas. Hij zit aan zijn bureau en handelt de laatste zaken af van zijn kleine bedrijfje. Hij denkt aan zijn warme thuis waar hij straks zal kunnen aankomen.

'De tranen rolden geruisloos over haar wangen terwijl ze bij het graf van haar moeder stond. Achter haar rug hoorde ze de mensen fluisteren. Het raakte haar meer dan de dood van haar moeder zelf. Wat heeft ze hen ooit misdaan? Waar verdient ze het aan om zo nagekeken te worden? Geen mens die haar begreep. Geen mens die haar snapte. En ze haatte zichzelf. Ze haatte zichzelf omdat ze er niets aan kan doen. Omdat ze niet is wie ze hoorde te zijn. Wie ze eigenlijk wilde zijn. Ze haatte haar haar, ze haatte haar ogen, ze haatte haar neus, haar borsten, haar billen, ALLES! Er was niets goed aan haar. Waarom zou iemand ooit om haar geven? Van haar houden? Dat was onmogelijk!'
Maar dat meisje met haar rode haren dat je nu door de straten ziet lopen? Dat is zij. Niet mogelijk zeg jij, maar het is ze wel. Zij is het die met haar heldere ogen iedereen aankijkt en recht door hen ziet. Zij is het die vorige week de deur van haar vorige job achter zich dicht trok en met opgeheven hoofd weer aan een nieuw leven is begonnen…