Het zijn vaak de woorden van een chronisch zieke die genoeg heeft van het gevecht dat toch al lang verloren is. Familie en vrienden hebben het steeds moeilijk met deze woorden; Diep in hun hart weten ze dat het beter is. Tijd om te beginnen aan een volgend groot avontuur. Over wat er daar zal gebeuren zijn de meningen verdeeld. We weten maar een ding: wij blijven achter met een lege plek, met ons verdriet. Want we zullen deze persoon missen.
We komen allemaal in aanraking met de dood op een bepaald moment in ons leven. Het hoort erbij. Maar het wordt zo anders, zo hard, zo gemeen als een dierbaar persoon zelfmoord pleegt.
Op een warme zaterdagnamiddag kwam een vriendin van mijn zusje thuis. Ze was haar sleutel vergeten en belde aan. Niemand kwam open doen. Nochtans was mama thuis. Dat wist ze zeker. Dus ze belde een tweede keer, een derde keer en zelfs een vierde keer. Maar nog steeds kwam er geen antwoord. Dat er iets niet pluis was, wist het kind natuurlijk meteen. Ze nam haar GSM en belde het eerste familielid dat ze kon bereiken. Haar oom kwam even later bij het huis aan en liet haar binnen. Samen gingen ze op zoek naar mama. In de tuin vond het meisje haar moeder eindelijk. Ze had zichzelf opgehangen, omdat het leven haar niets meer te bieden had. Ze laat haar echtgenoot en drie kinderen achter. Haar dochter, die haar vond, moest in shock naar het ziekenhuis worden gebracht. Het meisje besloot zelf om maandagochtend toch maar terug in de klas te zitten waar ze haar eerste eindexamens voor de lagere school zou moeten maken die week.
Maandagochtend was dus een zware taak. De leerkracht had het weekend heel bewust meegemaakt, omdat ze het meisje had bijgestaan in het ziekenhuis en ook om het verder aan de school mee te delen. Toen ze haar leerlingen dit droevige nieuws moest meedelen barstte ze zelf in tranen uit. Deze zware, emotionele maandagmorgen zorgde echter voor een nog sterkere band tussen de leerlingen en een grote steun voor elkaar. Een aantal onder hen kenden de mama, maar sowieso grijpt de dood van iemands moeder op die leeftijd enorm aan.
Wat men echter niet kan loslaten, wanneer men zo’n nieuws verneemt is de vraag: “Waarom doet iemand zoiets?”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten