In het licht van de maan (2)

Kat zat aan tafel en schreef een brief.

Beste Beer,

Het is al een tijdje geleden dat ik een brief van je kreeg. Maar het is dan ook al een tijd geleden dat ik jou nog heb geschreven.

Plots voelde Kat een vreemde wind op zijn wang.
Zou de deur nog open staan, dacht hij. Hij keek opzij en zag zichzelf in de grote ogen van Ezel.
Kat gilde.
Ezel gilde ook.
Kat stopte met gillen en keek naar Ezel. Ezel holde de hele kamer rond en bleef maar gillen. Toen hij stopte keek hij naar Kat.
“Je deed me schrikken!” riep hij verontwaardigd.
“Jij mij ook,” antwoordde Kat.
Ezel kwam terug naast Kat staan.
“Wat doe je?” vroeg Ezel.
“Ik schrijf.”
“Dat zie ik ook! Wat schrijf je?”
“Ik schrijf een brief naar Beer,” antwoordde Kat. Hij nam zijn pen terug op en schreef verder. Toen de brief af was, stak Kat hem in een enveloppe en schreef er zorgvuldig op:

Aan Beer.

Toen dat was gebeurd liep Kat naar het raam. Hij deed het open en gooide de brief naar buiten. De wind nam de brief meteen mee om hem aan Beer te geven.
“Waarom krijg ik nooit post?” vroeg Ezel.
“Misschien is het omdat jij nooit brieven schrijft.”
Ezel dacht daarover heel diep na en zei toen: ”Dan ga ik nu een brief schrijven naar Beer.”
Kat schudde zijn hoofd en liep de kamer uit. Ezel nam een blad en een pen. Toen begon hij te schrijven.

Beste Beer,
Ik krijg nooit post. Daarom schrijf ik een brief naar jou.
Ik zou heel graag een brief terug krijgen. Schrijf je een brief naar mij?
Ik weet eigenlijk niet wat er zoal in een brief moet staan.
Schrijf jij een brief terug naar mij?
Omdat ik verder niets meer weet te vertellen zal ik maar stoppen met schrijven. Schrijf je zeker een brief terug naar mij?
Groetjes van
Ezel

Ezel vouwde de brief op en stak hem in een enveloppe. Net als hij Kat had zien doen, schreef hij op de enveloppe:

Aan Beer.

Daarna gooide hij hem naar de wind. Ezel ging aan het raam zitten en wachtte. Maar toen het donker werd en zowel Hond, Haan als Kat naar bed waren gegaan was er nog steeds geen brief voor Ezel gekomen. Kwaad ging hij naar bed.
Toen hij de volgende morgen opstond was hij nog steeds kwaad.
“Wat is er, Ezel?” vroeg Haan.
“Ik heb gisteren een brief gestuurd naar Beer, maar hij stuurde nog steeds geen brief terug!” zei Ezel kwaad.
“Misschien heeft hij tijd nodig om een brief te schrijven,” zei Hond, “Het is niet makkelijk om brieven te schrijven, weet je.”
Daar moest Ezel nog eens over nadenken. Hond had gelijk. Het was inderdaad niet makkelijk om brieven te schrijven. Hij wist zelf ook niet wat hij naar Beer had moeten schrijven. Ezel besloot om Beer rustig zijn brief te laten schrijven. Ondertussen zou hij een wandeling maken en op bezoek gaan bij Roodkapje.

Toen Ezel ’s avonds laat terug kwam van Roodkapje, lag er op tafel een enveloppe. Met sierlijke letters stond er op geschreven:

Aan Ezel

Ezel sprong bijna een gat in de lucht. Snel opende hij de enveloppe en begon te lezen.

Beste Ezel,
Zoals je ziet heb ik inderdaad een brief terug geschreven. Het is heus niet nodig om dat drie keer te schrijven. Ik was zeer blij om een brief van je te krijgen.
Hoe gaat het trouwens met je? Ik hoorde van Kat dat jullie binnenkort een feestje houden. Ik hoop dat ik je dan nog eens zie.
Hier is alles trouwens heel goed. Goudlokje woont hier niet ver vandaan en komt af en toe nog eens op bezoek. Ik moest je de groeten doen van haar. Verder heb je ook nog de groeten van mama Beer en kleine Beer.
Ik hoop snel weer een brief van je te krijgen.
Groeten van
Beer.

Ezel was zo blij met zijn brief dat hij meteen iedereen uit bed ging roepen. Kat was blij om het te horen, maar Hond en Haan sliepen bijna direct weer. Ezel besloot om de volgende dag een brief terug te schrijven en ging slapen. De brief heeft hij onder zijn kussen gestopt en wie weet ligt die daar nu nog…